امید به محال
آرزوهایم به تخته پاره ای می مانند که درمیان اقیانوسی به نام زندگی اسیر شده .که از بادهای ناشی از آه های قلبم از من دور می شود و این تخته پاره را از من می راند ومی هراساند.زیرا این بادها موج های سر به فلک کشیده و دهشت انگیزمی زاید.و این تخته پاره ی کوچک باقی مانده ی ذهن من می ترسد واز ترس به خود می لرزد.او با خود می اندیشد که من هم همانند این موجهای بی رحم سنگدل و سخت تن هستم. هر چه قدر سعی می کنم که خود را به او برسانم موفق نمی شوم و بیشتر آه از سر افسوس و از ته قلب شکسته شده و شکست خورده ام می کشم و او از من دورتر می شود.من فقط می توانم از دور به او نگاهی شهوانی بیاندازم.نگاهی شهوانی همانند نگاه به زندگی که همیشگی و ارضاء ناشدنیست.این نگاه مرا زنده نگاه داشته است و مرا به سعی و تلاش بیهوده ی بیشتر تشویق می کند.بیفایده سعی می کنم که به این تخته پاره ای که در میان اقیانوس متلاطم غم زا ودرد دار برسم زیرا او از من و این اقیانوس، که نامش در قاموس زندگان مرده انگار زندگی است، ترسیده است.سعی نمی کنم که او را به سوی خود بکشانم چون نشدنیست.ولی هیچگاه این امید به محال را از دست نخواهم داد
